|
Home
Nach oben
| |
|
Foß un Wulf in 'n
Vorratskeller
De Wulf kümmt to den Foß un seggt: "Rotfoß, schaff
mi wat to fräten -orrer ick frät di!"
"Vaddermann", seggt de Foß, "ick weet 'ne grote
Buershochtied. Willen wi nich tosehn, ob dor nich wat för uns to
halen is? Hüüt Abend gahn wi hen." "Dat geiht
los", antwuurt' de Wulf, "ick kam mit."
As dat nu Abend is un de Gäst' düchtig bie 't Fiern sünd,
schlieken sick de Foß un de Wulf nah dat Kellerfinster hen un
krupen nah binnen. Dor steiht Braden von de verscheedenste Oort,
dor hängen Wüst un Schinkens, un den Wulf lacht bi dissen
Anblick dat Hart in'n Liew, un ok den Foß löppt dat Water in't
Muul tosamen. Nu fangen's ok beid' düchtig an to fräten. Man de
Foß höllt öfters ees an un springt dörch't Finster nah
buten un kümmt wedder t'rüch un frett wieder. Dunn fröggt de
Wulf: "Wat rönnst du denn ümmerto?" "Ick möt
doch uppassen, dat keener kümmt", seggt de Foß. In Würklichkeit
het he probeert, ob he ok noch dörch dat Loch kümmt.
Mit de Wiel keemen poor Lüüd in den Keller un wullen de Bradens
halen. De Foß sprüng nu mit eenen Satz ut dat Finster un wier
verswunnen. De Wulf sprüng hinnerher. Oewer he harr sick all so'n
Buuk anfräten, dat he stäken bleew. De Mannslüüd hebben em düchtig
wat mit Knüppels un Bessenstäls oewertreckt, bet he dat Fleesch
wedder von sick geew un fix na Huus schleek.
|
 De
Wulf liehrt den Minschen kennen
De Wulf fröggt den Foß: "Kennst du den Minschen?"
"Ja", seggt de Foß, "den kenn ick gaud."
"Kannst mi den nich ees wiesen?" "Ja, kumm man
morgen fröh üm achten her, denn gahn wi dorhen, wo wi 'n
Minschen andrepen don."
De Wulf is pünktlich dor, un se gahn nah den Weg, wo de Jäger ümmer
langgeiht. Se verkrupen sick hinner poor Büsch un töben. Nah 'ne
Wiel kümmt 'n Jung, de will na de School. "Is dat 'n
Minsch?", fröggt de Wulf. "Nee", seggt de Foß,
"dat will ierst eenen warden." Duert nich lang, dunn
keem een afgedankten Suldat antogahn. "Is dat 'n
Minsch?", will de Wulf nu weiten. "Nee", antwuurt'
de Foß, "dat is all eenen wäst."
As se wedder 'ne Tietlang säten hebben, kümmt de Jäger.
"Is dat nu 'n Minsch?", fröggt de Wulf. "Ja, dat
is 'n Minsch. Dor müttst du up losgahn! Ick will nu awer fix noch
ees nah mien Höhl lopen." Un weg is de Foß.
De Wulf geiht nu up den Jäger los. De verfiehrt sick toierst,
awer dunn ritt he de Flint von de Schuller un schütt den Wulf 'ne
Ladung Hasenschrot in't Gesicht. Un griept sick den Hirschfänger
un haugt den Wulf dat Fell vull.
De harr dormit nich räkend un ritt nu ut. Up dree Been hinkend kümmt
he denn bi'n Foß an. "Oh, oh, Vaddermann", röppt he,
"so stark hadd ick mi den Minschen nich dacht! Toierst hett
mit so 'n Ruhr knallt, un dunn flög mi soväl Tüüchs in't
Gesicht, dat hett so kettelt, dat wier nich uttohollen. Un dormit
nich noog; he trök ok noch 'ne blanke Ripp ut den Liew un
vertobackte mi dormit. Dat wier mi denn doch toväl."
De Foß seggt: "Ick harr di künnt warnen, awer du glöwst mi
ja ümmer nich..."
|
torüch
De Buer un de Poggen
Een Buer hett 'ne Koh verköfft un soeben Daler dorför krägen.
As he na Huus geiht, sitten de Poggen in'n Diek un ropen ümmer:
"Aak, aak, aak!"
"Nee, nich acht, man blots soeben Daler heww ick krägen!",
seggt de Buer.
Awer de Poggen ropen wedder ehr "Aak, aak, aak!"
Dor ward de Buer argerlich un schmitt de soeben Daler in't Water.
Un he seggt: "Ween ji dat nich gloeben wullt, denn tellt man
sülben nah, woväl dat sünd!" |
torüch
Foß un Wulf bi't
Fischestehlen
Ees hett de Wulf den Foß awer ok anführt. De Wulf seggt
to em: "Vaddermann, wettst du nix to läben?"
"Ja", seggt de Foß, "ick ward uns wat ranschaffen.
Ick legg mi in den Weg un stell mi dot. Wenn denn de Fischführer
kümmt, ward he mi woll up sienen Wagen leggen, un denn schmiet
ick de Fisch all een nah den annern run. Wenn's all sünd, spring
ick af, un denn koenen wi uns de Mahltied upläsen."
As de Foß sick dat utdacht harr, so keem dat. He leggt sick för
dot in'n Weg. De Fischführer süht em un denkt:"Den nimmst
di mit, dat Fell is wat wiert." Un so schmitt he em up den
Wagen un führt wierer.
De Foß awer lött sachten all de Fisch een bi een dalfallen, un
den letzten springt he nah.
Nu wull he sick an't Fräten maken, künn awer keene Fisch miehr
finnen. De Wulf wier hinner den Wagen hergahn un harr de Fisch
gliek upläsen un den Foß nix oewrig laten.
As de Foß sick doroewer beklagt, seggt de Wulf: " Awer du
hest dor doch middenmang lägen! Worüm hest du nich toierst an di
dacht?"
´
|
torüch
|
De Foß un de Kreih
Dat wier fürchterlich kolt, un 't leg' ok väl Schnee. De
Foß geiht
hinner 't Dörp lang un hett groten Hunger, he künn
oewer nix to fräten
finnen.
Dicht bi 't Dörp steiht 'ne grote
Eek, un baben in de Kron sitt 'ne Kreih
un hett 'n grot Stück
Kees in den Schnawel.
As de Foß nu so unner den Boom steiht, röppt he nah baben:
"Miene leewe Kreih, du büst 'n schönen Vagel! Schad, dat du
nich orrig
schriegen kannst!"
"Dat ward ick di wiesen", denkt de Kreih, ritt den
Schnawel up un röppt:
"Paaak!"
Un dunn föllt dat Stück
Kees dal, un de Foß frett't up.
|
De twee störrischen Zägen (orrer Schoep)
Twee Zägen begägen sick up 'n schmalen Steg un koen' nich
an'nanner vörbie. Un beid behaupten , se is toierst up den Steg wäst.
Un een verlangt nu von de anner, wedder torüchtogahn un ehr ierst
roewer to laten. Se warden sick oewer nich eenig.
Dunn warden se beid' wütend un stöten mit de Köpp tosamen un
fallen dorbie all beid' in't Water.
torüch
|
De Has' un de Wulf 
Dat is Winter, un de Has' un de Wulf gahn oewer dat Feld.
Nah 'ne Wiel
seggt de Wulf:" Du, ick heww bannigen Hunger!"
"Ja"; seggt de Has', "mi hungert ok so, ick mücht mien
eegen
Läpels fräten." Se gahn wieder un kommen an 'n Busch ran, un dor
vörbie geiht
een Weg nah dat Dörp hen. Mit eenmal seggt de Wulf:
"Mi is so, as kriggt ick
den Geruch von frische Semmel in de Näs'. -
Ach, kiek, dor geiht 'n lütt Mäken mit 'n
Korw. Dor koen wi uns woll 'ne
gode Mahltied halen. Du leggst di för dot in den
Weg un wenn dat Mäken
nah di kieken geiht, schnapp ick ehr den Korw weg un loop
dormit
querfeldin, un du kümmst denn hinner mi her."
So ward dat nu makt. As de Wulf den Korw hett, is de Has' ok wedder
läwig
und rönnt los. Awer de Wulf wiest gor keen Mien, still to stahn
un de Semmeln to deelen.
He löppt, wat he kann, ümmer dat Feld dal.
Dit argert den Hasen, un he makt nu gröttste Anstrengungen un halt
den Wolf toletzt doch noch in.
Nu sünd se an een' Diek ran, de grad tofrieren wull. Dunn säd de Has':
"Wulf, du künntst neger an dat Äuwer rangahn un höllst dienen
Schwanz
in dat Water rin. Denn warden de Fisch anschwemmt kamen un hängen
sick dor an. Un denn treckst du rut, un wi hebben Semmels un Fisch,
so as de fienen Lüüd dat äten!"
De Wulf deit dat. He höllt den Schwanz in 't Water un sitt rein still un
töwt up de Fisch. Un as de Has' nu süht, dat de Schwanz richtig fast
infroren is, dunn frett he ümmer eene Semmel nah de anner up.
Un de Wulf, de is bös' un huult. Awer he keem ja nich los von dat Ies!
As de Has' nu all de Semmels upfräten hett, röppt he:" So, leewer
Wulf,
töw du hier man bet to'n Frühjohr, töw man, bet dat updäut!"
Un löp weg.
torüch
|
De Foß un de Ad'bor
De Foß harr den Adebor ees to Middag inladt. As he rinnerkeem, rök
dat so leiwlich un de Adebor kreeg bannigen App'tit up de gode Mahltied.
Nu harr de Foß awer dat Äten up'n flachen Töller makt, so dat de Adebor
mit sienen spitzen Schnawel dor nich väl von afkreeg. De Foß mit siene
lange Tung hett leckt un schleckt un bald wier allens all. De Adebor wier
argerlich, awer he säd doch:
"Besten Dank för de gode Bewirtung. Un morgen kannst du mien Gast
sien."
De Adebor harr 'ne gode Supp kakt, un den Foß löp all dat Water in't
Muul tosamen, as he ankeem. Awer ditmol wier dat Äten nich up'n Töller
serviert, nee, de Ad'bor harr de Supp in eene Kruuk mit 'n langen Hals
schürrt.
He mit sienen langen Schnawel hett nu düchtig tolangt un sick de Mahltied
schmecken laten. De Foß güng mit sienen hungrigen Maag ümmer üm de
Kruuk rüm, künn mit siene Tung awer nich rinlangen. He hett blots bäten
an'n Rand rümleckt. Argerlich güng he na Huus.
  So
kümmt dat, wenn eener den annern anführt.
torüch
|
|
