In uns Nahwerschaft läwte vör'n Tiet 'n enzelt
Fru, de is up 'ne gewisse Art un Wies 'n Original wäst. Se möt so förtig, föftig Johr olt wäst sien un heet
Pauline, F r ä u l e i n Pauline!
Up disse Anred' hett se groten Wiert leggt. Se is 'n geselligen Typ wäst, awer öfters künn se de
annern Lüüd ok up de Nerven gahn. Dat wier denn, wenn se mit ehre Vertellerie wedder keen Enn finnen künn -
orrer wenn ehr wat entweigahn wier un se üm Hülp keem: 'n niegen Bessensteel uptrecken, dat Backwunner repareeren, 'n Stohlbeen fastmoken.
Se künn nich awtöben, bet een von de Mannslüüd Tiet dorför harr, nee, dat müßt ümmer sofort makt warden .Se stünn dorneben un
luerte.Un wüßt allens bäter...
Nu keem eenes Dags de Sensation: Pauline harr sick 'n Fohrrad köfft! Se keem dormit anschuwt un wischt sick
den Sweit von de Stirn. Dunn füng se ok all an to vertellen:"Hüüt hett de
Börgermeister Fundsaken versteigert. Ick heww mi dissen Drahtäsel köfft, dörtig
Mark, wat seggt ji nu? Dat wier 'n Schnäppchen!"
Wi keeken uns verbiestert an. "Awer Se koen doch gor nich Rad föhren", säd een
Fru. "Dat liehr ick, dat liehr ick ", keem't prompt
torüch, "so wohr ick Pauline heit. Eenmal is dat ierste Mal!"
De iersten Fohrversöke wiern Rollversöke. Se güng mit ehr Rad up un dal, dreihte Runden up'n Hoff.
"Ick möt mi ierst an em gewöhnen", säd se, "un
mien Drahtäsel an mi..." Un se stellt' ehren Inkööpskorw up den Gepäckdräger un
schuwt los in Richtung Laden. Un keem tofräden torüch:
"Schön, nu bruk ick nich mehr so swer to schläpen."
Dunn awer wull se doch dat richtige Föhren liehren. Blots- dat künn se nich alleen, un nu süllen de Nachborn
helpen. Un gewiß- de Mannslüüd makten sick den Spoß! Se schöben ehr de Dörpstraat up un dal, un de Kinner
rönnten mit un feuerten Paulinen an. De sät stolt up den Sattel, höll den Lenker fast un
stünn mit ehr Fööt locker up de Pedalen. Nee, dat sehg nich so ut, as liehrte se dat Föhren.
Se hüng as'n Frageteiken up dat Gefährt.
